<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	xmlns:georss="http://www.georss.org/georss" xmlns:geo="http://www.w3.org/2003/01/geo/wgs84_pos#" xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/"
	>

<channel>
	<title>Navegando a la Deriva... Capítulo II</title>
	<atom:link href="http://paperdeboat.wordpress.com/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://paperdeboat.wordpress.com</link>
	<description>Y el barco de papel, aunque mojado, seguía poniendo todo su empeño en continuar flotando</description>
	<lastBuildDate>Fri, 18 Dec 2009 19:00:49 +0000</lastBuildDate>
	<generator>http://wordpress.com/</generator>
	<language>es</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<cloud domain='paperdeboat.wordpress.com' port='80' path='/?rsscloud=notify' registerProcedure='' protocol='http-post' />
<image>
		<url>http://www.gravatar.com/blavatar/30bfbda83423f0df252b2441a5282ecc?s=96&#038;d=http://s.wordpress.com/i/buttonw-com.png</url>
		<title>Navegando a la Deriva... Capítulo II</title>
		<link>http://paperdeboat.wordpress.com</link>
	</image>
	<atom:link rel="search" type="application/opensearchdescription+xml" href="http://paperdeboat.wordpress.com/osd.xml" title="Navegando a la Deriva&#8230; Capítulo II" />
		<item>
		<title>Excesivas</title>
		<link>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/12/18/excesivas/</link>
		<comments>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/12/18/excesivas/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 18 Dec 2009 18:58:39 +0000</pubDate>
		<dc:creator>paperdeboat</dc:creator>
				<category><![CDATA[Psicologia de Barra de Bar]]></category>
		<category><![CDATA[Relaciones]]></category>
		<category><![CDATA[Sociología de saldo]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://paperdeboat.wordpress.com/?p=482</guid>
		<description><![CDATA[Una constante de los tiempos modernos es ese horror generalizado hacia el mundo emocional. Algunos, muchos a lo mejor, se estarán preguntando en qué consiste esto del mundo emocional. Consciente de la ingente cantidad de seres unineuronales que pueblan esta vasta tierra llena de maricones que es el mundo, me dispongo a aclararlo. Pero así, [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=482&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p>Una constante de los tiempos modernos es ese horror generalizado hacia el mundo emocional. Algunos, muchos a lo mejor, se estarán preguntando en qué consiste esto del mundo emocional. Consciente de la ingente cantidad de seres unineuronales que pueblan esta vasta tierra llena de maricones que es el mundo, me dispongo a aclararlo. Pero así, en plan condescendiente y eso, con toda la prepotencia del mundo, que yo sé que es lo que les pone a los maricas.</p>
<p>Entendemos como mundo emocional una dimensión que se encuentra en todos y cada uno de los seres humanos. O eso me gusta creer a mí. Y es que uno es muy optimista, qué le vamos a hacer.</p>
<p>Resulta que a medida que nos hacemos mayores (algunos; otros ya se sabe que no llegan a tanto y se estancan en los doce años), nos vamos sumiendo en el tedio que se conoce como rutina y que nos eleva por encima de cualquier emoción. Ya se sabe, el mundo gira todo el tiempo, la vida sigue (o al menos hay que pretender que así es) y la rutina se establece como el clavo ardiendo al que nos agarramos; sobre todo, cuando nos va mal. Y creo que es justamente por esto por lo que existen personas adictas al trabajo (el trabajo es un medio aséptico, que no deja lugar a las emociones). Y es que, al final, cualquier tipo de adicción esconde un problema más profundo.</p>
<p>Querida lector, seguro que a ti también te han hecho mucha pupa porque, al fin y al cabo, al que más y al que menos nos han dado ya palos hasta en el cielo de la boca (aquí no se salva nadie. Todos traumatizados perdidos y los psicólogos frotándose las manos) y estamos bien jodidos (claro que sí). De manera que tú, querida lector, seguramente eres consciente de que con el tiempo te estás retrayendo, que cada vez te lo crees menos cuando te dicen “jo, qué chupiguay eres, cómo me encantas”, y todas esas cosas que te suelen decir para ponerte mirando pa&#8217; Cuenca y que luego se pierden en el olvido, justo después de que el individuo haya eyaculado y se haya puesto las bragas a una velocidad similar a la del correcaminos. Y es que cuando esto te ocurre por decimocuarta vez (es que es muy común, tía), la sola idea de vincularte emocionalmente a alguien que no sea tu madre o tu amiga mariliendres de toda la vida te produce un terror instantáneo, únicamente equiparable a imaginar que eres el peluquero de la Duquesa de Alba.</p>
<p>Esto, lo descrito, es hasta cierto punto normal. Lo que no es normal es que todavía siga sonando esa apestosa canción de Carlos Baute y Marta Sánchez en la radio (por dior, que ya me dan hasta convulsiones con las primeras notas&#8230; “Que mis pelotas están colgando en tus manos&#8230;”). Pero no nos desviemos. Llegados a cierto punto, pones mucho cuidado para no continuar acumulando decepciones. Como es natural, no te vas a vincular emocionalmente con cualquiera (aunque yo conozco a alguno que le confiesa amor eterno hasta a esos señores que hay en algunos parques y que, dicen, se comenta, se rumorea, que la chupan por dinero. Bueno, a lo mejor la confesión espontánea de amor desmesurado se encuentra destinada a conseguir una rebajita por la mamada, en cuyo caso tiene su explicación). Uno termina no dándose tan fácilmente al primero que llega y le dice dos pamplinas al oído. Es pura estrategia de supervivencia, instinto de conservación.</p>
<p>El problema, porque siempre hay un problema y de lo contrario yo no tendría un blog, llega porque somos, en general, todas, mariconas o no, un poco excesivas. Y resulta que de tanto resguardarnos hasta que llegue alguien que merezca medianamente la pena (si es que llega), desterramos todo vestigio de vida emocional de nosotros. Algunos se meten tanto en su papel que obvian completamente cualquier expresión sentimental y se transforman en auténticos cazurros que tratan a los demás a patadas deliberadamente. Sus formas de hablar o comunicarse se componen de una bordería tras otra e incluso son bruscos en la cama y afirman, muy orgullosos de sí mismos, que ellos no hacen el amor, que eso son mariconadas, que ellos FOLLAN (porque no hay palabra para describir el acto sexual que deje menos espacio a los sentimientos y eso mola, tía, porque así parece que somos tope duras), como si tirarte a una persona tuviera que ser un acto desprovisto de toda consideración hacia ella.</p>
<p>De hecho, este terror enfermizo a la esfera emocional es lo que hace que muchos se sientan abrumados y despavoridos cuando la persona a la que se acaban de zumbar les propone una segunda vez o tomar un mísero café, como si esto significara necesariamente que te quieres casar con ellos y tener cinco hijos y un perro labrador. Y es lo que hace también que otros muchos ni siquiera saluden a la persona que se tiraron ayer cuando se la vuelven a encontrar en un bar, no vaya a ser que haya un malentendido e interprete el sujeto que le importa lo más mínimo. Todo el mundo sabe que decir hola es equivalente a una desaforada declaración de amor.</p>
<p>O sea, que esto no deja de ser un círculo vicioso. Los chicos duros no muestran emociones, ni siquiera las más básicas, e invitan a los chicos blanditos (animalicos), que todavía tienen valor y paciencia para mostrarse tal cuáles son a que se sumen a ese juego en el que todos follan y únicamente sienten interés por el sexo, pero, en el fondo, todos pretenden encontrar, por mucho que algunos se mofen de esto y les guste expresar en voz alta que no creen en el amor, a alguien  que les despierte un sentimiento. Pero, eso sí, ellos permanecerán nada receptivos y esperarán que, por ciencia infusa, sin mostrar interés, sin currárselo, sin quedar dos veces con la misma persona, surja una bonita historia de amor o, al menos, conozcan a alguien interesante que tenga más conversación que el bote de nata montada. Pues mire usted qué bien, a ver si a mí me toca la lotería y, de paso, se me aparece la virgen de Fátima en una galleta campurriana.</p>
<p>Yo entiendo que por necesidad tengamos que construir muros a nuestro alrededor, fortalezas defensivas que nos resguarden y nos mantengan a buen recaudo. Pero, ¿tan memos somos que incluso el hecho de que alguien muestre un interés casual, meramente común, por conocernos un poco más allá y tomarse una cerveza con nosotros nos produce el efecto instantáneo de salir huyendo como alma que lleva el diablo aleteando los brazos? ¿Tanto miedo tenemos a que alguien, cualquiera, traspase ese muro y pueda ver lo que hay detrás?</p>
<p>¿Y por qué nadie se plantea que, justamente, lo que hay detrás de ese muro es lo único que verdaderamente vale la pena enseñar?</p>
<p>Sé que es difícil de creer, pero no todos albergamos la absurda pretensión de destruir a nuestros semejantes. Tal vez seamos pocos, pero existimos. Aunque no sirve de nada si nadie lo quiere ver. Pero, aun así, aquí estamos.</p>
<p>¿Y tú? ¿Estás? ¿Dónde?</p>
<p><span style="text-align:center; display: block;"><a href="http://paperdeboat.wordpress.com/2009/12/18/excesivas/"><img src="http://img.youtube.com/vi/A9EJTuR0ytQ/2.jpg" alt="" /></a></span></p>
<p>[ALICIA KEYS - Try Sleeping with a Broken Heart]</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/paperdeboat.wordpress.com/482/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/paperdeboat.wordpress.com/482/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/paperdeboat.wordpress.com/482/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/paperdeboat.wordpress.com/482/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/paperdeboat.wordpress.com/482/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/paperdeboat.wordpress.com/482/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/paperdeboat.wordpress.com/482/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/paperdeboat.wordpress.com/482/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/paperdeboat.wordpress.com/482/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/paperdeboat.wordpress.com/482/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=482&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/12/18/excesivas/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/642068b8584b0468fe6af182959ebdfb?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">paperboat</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://img.youtube.com/vi/A9EJTuR0ytQ/2.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Discreto, masculino y sin pluma</title>
		<link>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/12/08/discreto-masculino-y-sin-pluma/</link>
		<comments>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/12/08/discreto-masculino-y-sin-pluma/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 08 Dec 2009 21:52:18 +0000</pubDate>
		<dc:creator>paperdeboat</dc:creator>
				<category><![CDATA[Psicologia de Barra de Bar]]></category>
		<category><![CDATA[Sociología de saldo]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://paperdeboat.wordpress.com/?p=480</guid>
		<description><![CDATA[Como el ser humano es así de zopenco y cazurro (me llaman el filántropo), siempre siente la absurda necesidad de establecer jerarquías entre sus iguales. Así es: en lugar de armonizar las relaciones con los de su especie basándose en criterios de similitud, las personas nos empeñamos en establecer clases sociales y grupos de poder [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=480&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p>Como el ser humano es así de zopenco y cazurro (me llaman el filántropo), siempre siente la absurda necesidad de establecer jerarquías entre sus iguales. Así es: en lugar de armonizar las relaciones con los de su especie basándose en criterios de similitud, las personas nos empeñamos en establecer clases sociales y grupos de poder tomando como punto de partida las diferencias.</p>
<p>Por eso, entre los maricones de provecho, como tú, querido lectora, y como yo, se ha establecido también una jerarquía social; o sea, que hay mariquitusos que están mejor vistos que otros. Y, en este caso, la característica aparentemente neutra que provoca esta distinción de clases o estamentos (jope, me siento como un libro de ciencias sociales) es&#8230; chán, chán, chán&#8230; </p>
<p>La pluma. O como lo definen los señores endogámic&#8230; académicos, “el afeminamiento en el habla o los gestos de un varón”.</p>
<p>Yo estoy seguro de que alguna vez has entrado en páginas de contactos. Venga, no te hagas el sueco, que ahí entramos todos aunque sea nada más que para comprobar si nos encontramos a algún conocido en gayumbos y con cara de zorra psicodélica mirando a cámara. Y también estoy seguro de que,  buceando entre hordas de perfiles, en algún momento te has cansado de prestar toda la atención a las fotos (seamos sinceros, el físico es lo primero que miramos) y has empezado a leer las descripciones que ponen, las características y todas esas cosas sobre la futurible pareja. Fíjate, para que luego digan que hoy en día no leemos, con lo largas que son algunas de estas descripciones y la de cosas interesantes que se aprenden, que hasta se practican idiomas (uncut, voy pa&#8217; tu kelly&#8230;). Pues bien, es muy frecuente, muchísimo, que en esas descripciones encuentres cosas del tipo:</p>
<p>“Discreto, masculino, sin pluma y fuera del ambiente busca similar para sexo y, si surge, amistad”.</p>
<p>Sí, sí, has leído bien, no ha sido un error informático: sexo y si surge amistad. Sobre este tema, lo del sexo, podría decir muchas cosas, pero vamos a centrarnos en lo otro. La cosa es que el susodicho se describe a sí mismo como discreto, masculino, sin pluma y fuera del ambiente. Hale. Porque se asume que si sales por el ambiente eres más maricón que si no sales; eso de entrada. Y, sobre todo, se asume que tener pluma está mal, te rebaja de alguna manera y te hace indiscreto. O sea, tía, que si tienes pluma eres un sarasa indiscreto que sale por el ambiente o, dicho de otro modo, un gay de segunda categoría. Porque todo el mundo ha escuchado en su infancia a Arévalo y otros grandes humoristas (nótese la ironía) de semejante calaña contando chistes de maricones y amanerando sus movimientos, con el consiguiente carcajeo del público ante la mofa social. Y todo el mundo ha visto cómo se despreciaba a Manolito en el patio del colegio porque se le notaba a la legua que era más maricón que un palomo cojo. Estamos de acuerdo, entonces, en que la estigmatización de la pluma ha sido una estrategia social extendida en el tiempo y que comenzó hace muchos años para erradicar los posibles casos de mariconismo incipiente e indiscreto. Y es que a muchos heteros, y también a muchos gays, les molesta mucho eso de que los maricones se nos note que lo somos.</p>
<p>Esto, lo de la descripción del perfil, en principio, no tiene por qué ser malo: a cada uno le gusta lo que le gusta. Y si te gustan los tíos sin pluma pues olé tú, lo mismo que si te gustan los bocatas de chorizo. Pero resulta que hay un cierto terror enfermizo muy extendido hoy en día a que los demás vayan diciendo por ahí que tenemos pluma y que se nos nota que perdemos más aceite que una refinería. Y, del mismo modo que se pusieron de moda los trajes de músculos y ahora todo el mundo tiene uno con pliegue inguinal (o casi todo el mundo. Afortunadamente todavía quedan hombres cuya máxima preocupación no es cuántos batidos de proteínas se deben tomar para que se les marque un  cuadradito más en la barriga), ahora lo que se ha puesto de supermoda es decir que tú no tienes pluma, que tú eres masculino y discreto y que, si me apuras, hasta podrías ligar con tías de lo macho cabrío que pareces. De hecho yo conozco a alguno que le gusta calentar a las tías sólo para sentirse deseado por el sexo femenino y, así, menos maricón. No, yo tampoco veo la relación lógica, pero es así cómo funciona el cerebro humano, no es culpa mía.</p>
<p>Pues mire usted que bien.</p>
<p>Yo no sé si te ha pasado, querido lectora; seguramente sí, porque al final a todas nos ocurren las mismas cosas. Seguramente, un día como otro cualquiera, puede que te haya dado el punto de conocer a alguien por Internet. Y es probable que dicha persona te haya asegurado a dedos llenos a través de vuestras conversaciones escritas que era de lo más masculino y, lo que resulta todavía más impactante, que él no quería tener nada que ver con las locas de manual que pululan por el ambiente y que dicen cosas como “estoy hasta el coño de que me digas puta”. Por ejemplo, vamos. Eso sí, estos tipos de los que hablo siempre añaden que ellos lo respetan, pero no lo comparten. Mu correctos ellos, lavando sus conciencias. E incluso te dicen eso de “tú no serás uno de esos, ¿no?”, como dándote a entender que si lo eres, que si quedas con ellos y descubren que tienes pluma, te tirarán un cubo de ácido sulfúrico a la cara y se harán un collar de perlas con tus pelotas. Y tú piensas, “jope, cuánta hombría, qué machote es este tipo, cuánta masculinidad”. Ni siquiera sabes qué contestar a esa pregunta porque, la verdad sea ha dicha, nunca te has puesto un plumómetro para saber si eres una locaza de nivel 9 o una simple maricona de nivel 4. Así de rara eres tú, amiga.</p>
<p>Pero resulta, querida lector, que, como todo el mundo sabe, por Internet la gente miente. En la vida real no, cuándo se ha visto que en la vida real la gente mienta, por favor, si esto de las mentiras ha venido con las nuevas tecnologías&#8230; O sea, que tú quedas con el tipo todo inseguro, esperando a Clint Eastwood y entonces te aparece un tipo con una pluma descomunal, que hace gestos todo el tiempo, que te llama maricccón (con tres ces, sí. Vamos, repitamos todos: maricccón) y que tiene de masculino, discreto y sin pluma lo que yo de Brad Pitt. Y sí, se te queda cara de memo porque te preguntas por qué coño te insistió en que él era de lo más masculino y machote, como si esto fuera un requisito indispensable para tomarte un café con alguien. A mí esto me parece lo más, porque no sé si es que ellos mismos se engañan hasta el punto de creerse que, efectivamente, son masculinos, discretos y sin pluma o si son perfectamente conscientes de que no responden en absoluto a este patrón pero tiran p&#8217;alante por si suena la flauta y cae un caliqueño como Dios manda.</p>
<p>Realmente, yo sigo en mi línea y no entiendo este afán por pretender ser alguien que no se es e intentar vender algo que no se tiene. ¿Quién narices ha establecido que tener pluma sea malo? ¡Pero si hay algunos a los que les queda hasta bien un poco de amaneramiento! </p>
<p>Total, que como siempre digo, sé quién eres y si tienes pluma pues la tienes, que no pasa nada, que no es algo de lo que tengas que avergonzarte ni que tengas que ocultar para ligar más. Para gustos se hicieron los colores. Y si hasta yo ligo de vez en cuando&#8230; ¿por qué narices no vas a ligar tú, tengas pluma o no la tengas? </p>
<p><span style="text-align:center; display: block;"><a href="http://paperdeboat.wordpress.com/2009/12/08/discreto-masculino-y-sin-pluma/"><img src="http://img.youtube.com/vi/XmcRHn7qPZo/2.jpg" alt="" /></a></span></p>
<p>[ANGIE STONE - <em>I Ain't Hearin' You</em>]</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/paperdeboat.wordpress.com/480/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/paperdeboat.wordpress.com/480/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/paperdeboat.wordpress.com/480/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/paperdeboat.wordpress.com/480/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/paperdeboat.wordpress.com/480/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/paperdeboat.wordpress.com/480/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/paperdeboat.wordpress.com/480/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/paperdeboat.wordpress.com/480/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/paperdeboat.wordpress.com/480/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/paperdeboat.wordpress.com/480/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=480&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/12/08/discreto-masculino-y-sin-pluma/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>4</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/642068b8584b0468fe6af182959ebdfb?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">paperboat</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://img.youtube.com/vi/XmcRHn7qPZo/2.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>It ain&#8217;t work</title>
		<link>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/28/it-aint-work/</link>
		<comments>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/28/it-aint-work/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 28 Nov 2009 16:59:24 +0000</pubDate>
		<dc:creator>paperdeboat</dc:creator>
				<category><![CDATA[Delirios contra el Mundo]]></category>
		<category><![CDATA[Sociología de saldo]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/28/it-aint-work/</guid>
		<description><![CDATA[El otro día, casualmente, me llamaron para hacer una entrevista de trabajo. Yo pensaba que se habían equivocado  y que querían avisar a mi vecina Sebastiana del Diario de Sandricia o que estaba alucinando como consecuencia de haber consumido una lenteja en mal estado. Aquello no podía ser, ¡una entrevista de trabajo! ¡Y para [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=475&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p>El otro día, casualmente, me llamaron para hacer una entrevista de trabajo. Yo pensaba que se habían equivocado  y que querían avisar a mi vecina Sebastiana del <em>Diario de Sandricia</em> o que estaba alucinando como consecuencia de haber consumido una lenteja en mal estado. Aquello no podía ser, ¡una entrevista de trabajo! ¡Y para un puesto de lo mío! Porque, para información de mis queridos y no tan queridos lectores, yo no soy uno de esos millones de españoles que están parados, pero sí soy uno de esos otros millones de españoles cuyos empleos no tienen absolutamente nada que ver con la extensa formación que tienen en el currículum.</p>
<p>Total, que como un niño con zapatos nuevos, asemejándome en demasía a Heidi corriendo por el campo y levantándose la falda cada dos por tres, servidor se fue a su entrevista de trabajo. Después de haber echado 54675879 currículums, de haber aumentado las visitas de Infojobs en un 300 por cien y de haberle puesto una vela a la Patrona de las Maricas Desgraciadas, allí estaba yo: listo para comerme el mundo o, en su defecto, ponerme unas rodilleras para conseguir un buen trabajo.</p>
<p>Cuando llegué allí me hicieron entrar en una sala superestupenda y superpija y, al poco, una tipa con cara de zorra satisfecha entró, se sentó delante mía y me dijo que le contara mi currículum. A mí esto me encanta porque no sé para qué coño me hace cruzarme media ciudad todo enjoyado y con el traje de los domingos para que yo le cuente lo mismo, lo mismito, que ella tiene en un papel justo delante. Pues bueno, pues nada, pues le contaremos el currículum. Y ella hacía como que escuchaba, pero no me estaba prestando la menor atención, que probablemente estaba debatiendo consigo misma qué esmalte de uñas le sentaba mejor y le realzaba más el culo. Así que cuando terminé, sonriendo (porque hay que ser simpáticos) le informé de que eso era todo (por si no se había dado cuenta y seguía pensando en la polla de su novio) y ella me dijo:</p>
<p>—Muy bien. Veo que tienes experiencia en esto, en eso, en aquello y en lo de más allá, pero no tienes experiencia en este puntito de aquí. En éste. Éste. No tienes experiencia. No la tienes. No, no, no. Experiencia. Experiencia, experiencia, experiencia&#8230;</p>
<p>La verdad es que el puesto no estaba mal. Eso sí, te pedían que supieras hacer de todo. Que supieras de diseño gráfico, que fueras licenciado en comunicación, que tuvieras nociones de diseño web, que tuvieras experiencia en medios, que alguna vez hubieras gestionado la comunicación interna y externa de alguna empresa, que supieras manejar una cámara y montar, márketing, inglés, francés, checoslovaco y mandarín, que tuvieras un lunar de nacimiento en la nalga izquierda y que supieras bailar el aserejé a la pata coja. Una barbaridad, oigan. Además, era recomendable que tuvieras un máster superchachi en estudios de mercado y, por supuesto, carné de conducir trenes de carreras y telesilla propio. Casi ná.</p>
<p>Como comprenderán mis queridos y no tan queridos lectores, cuando me dijo que había una de las 3456 cosas en las que yo no tenía experiencia, subrayando de algún modo que no estaba lo suficientemente preparado para su fantástico puesto de trabajo que me pillaba a tomar por culo de mi casa (una hora de camino para ir y otra para volver todos los días no me la quitaba nadie) y por el que pagaban una miseria, a mí se me desencajó la cara y me indigné una barbaridad, aunque lo disimulé con una sonrisa (porque cagarse en los muertos de la que se supone que te va a dar trabajo está feo) y le contesté muy amablemente:</p>
<p>—Como usted comprenderá —mala perra—, no puedo tener experiencia en todo lo que se pide en la oferta. Es decir, tengo formación en todo —que lo se-pas—, pero también tengo sólo 27 años —no como tú, que debes tener edad de utilizar una Q810 como poco— y no puedo tener experiencia en todo. De hecho, creo que ya es bastante que tenga experiencia en TODO menos en eso.</p>
<p>Esta situación es de lo más frecuente en los tiempos que corren. Estoy seguro de que a ti te habrá pasado en más de una ocasión, que buscando trabajo has echado el currículum para un puesto superchachi donde pedían de todo; y tú te has arriesgado con la esperanza de que alguna de esas maravillosas y fantásticas empresas te concedieran una triste oportunidad. Porque esto no deja de ser la pescadilla que se muerde la cola: no te contratan porque no tienes experiencia y tú no tienes experiencia porque no te contratan. Pero lo más indignante de todo es que te piden hasta que sepas hacer el pino con un bollicao en la boca cantando una canción de Conchita (y sin llorar), que tengas 12 carreras, 23 másters, 345456 cursillos y, siempre, cinco años de experiencia previa, para luego pagarte un sueldo de 600 euros. 600 euros, que es que no te da para pagarte un par de borracheras, ni para pipas, oiga, que es que es muy fuerte; pero tienes que saber manejar hasta un transbordador espacial para cobrar semejante miseria, con una mierda de contrato y un horario que ríete tú del Opencor de tu barrio. 600 euros, habiendo estudiado más que todos tus vecinos juntos, sabiendo tres idiomas, y teniendo que aguantar a un jefe subnormal que se cree en pleno derecho de pisarte (normal, él mismo se descojonará al pensar que te está pagando 600 euros cuando lo justo sería pagarte 3 veces más; “este tío debe ser memo profesional” tiene que estar pensando). Y que luego se critique a los jóvenes&#8230; si es que no hay derecho, somos los más primos entre los primos:  estudiamos, hacemos prácticas, trabajamos gratis, nos partimos el espinazo por cuatro duros, nos marean con entrevistas de trabajo imposibles y cada vez nos piden más. Y lo peor es que seguimos pasando por el aro.</p>
<p>Porque, queridos y queridas, el problema aquí es que la autoestima es un negocio. Sabemos que las cosas están mal, que hay crisis y todas esas consignas con las que nos bombardean para que rebajemos el listón. Pero el problema es que nosotros, los jóvenes, no valoramos suficientemente nuestra preparación, nuestra formación y nuestro trabajo. Nos tienen absorbido el cerebro y nos hacen creer que no estamos suficientemente capacitados, que nunca tenemos bastante formación (porque la formación es otro negocio), que nunca tenemos bastante experiencia, que debemos efectuar las tareas de tres puestos de trabajo por el precio de uno (la oferta Carrefour) y que, encima, tenemos que estar agradecidos de que nos concedan esa brillante oportunidad. ¡Ja! Nos hemos pasado la vida luchando para no ser unos ineptos, luchando contra esas habladurías de que los jóvenes somos unos inútiles, y ahora que hemos conseguido no serlo no nos lo podemos creer y seguimos permitiendo que las empresas se llenen los bolsillos contratándonos a precio de risa y tratándonos como mierdas. Y nosotros lo permitimos porque nunca sentimos que estemos a la altura de todo lo que el mundo laboral, en general, exige de nosotros.</p>
<p>¿O crees que si valoraras tu trabajo, tu formación, tus estudios, tu esfuerzo, todo lo que vales, permitirías que te trataran así?</p>
<p>Pero a nadie le conviene que estés seguro de lo que vales y que exijas lo que es justo. Siempre es mejor para ellos que te conformes y creas que mereces incluso menos de lo que tienes.</p>
<p><span style="text-align:center; display: block;"><a href="http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/28/it-aint-work/"><img src="http://img.youtube.com/vi/spUXB3D6Qqs/2.jpg" alt="" /></a></span></p>
<p>[LEONA LEWIS - <em>Happy</em>]</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/paperdeboat.wordpress.com/475/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/paperdeboat.wordpress.com/475/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/paperdeboat.wordpress.com/475/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/paperdeboat.wordpress.com/475/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/paperdeboat.wordpress.com/475/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/paperdeboat.wordpress.com/475/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/paperdeboat.wordpress.com/475/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/paperdeboat.wordpress.com/475/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/paperdeboat.wordpress.com/475/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/paperdeboat.wordpress.com/475/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=475&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/28/it-aint-work/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>5</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/642068b8584b0468fe6af182959ebdfb?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">paperboat</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://img.youtube.com/vi/spUXB3D6Qqs/2.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Busco algo barato</title>
		<link>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/20/busco-algo-barato/</link>
		<comments>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/20/busco-algo-barato/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 20 Nov 2009 12:28:45 +0000</pubDate>
		<dc:creator>paperdeboat</dc:creator>
				<category><![CDATA[Delirios contra el Mundo]]></category>
		<category><![CDATA[Psicologia de Barra de Bar]]></category>
		<category><![CDATA[Relaciones]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://paperdeboat.wordpress.com/?p=469</guid>
		<description><![CDATA[El ligar ya no es lo que era. Yo me acuerdo de cuando era joven, en mis tiempos, cuando me metía en esos pubs de ambiente (o para maricones, vaya), y me pasaba la noche haciendo ojitos, seleccionando a los mejores del bar, poniendo notas (la escala de follabilidad: el no está mal, el está [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=469&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p>El ligar ya no es lo que era. Yo me acuerdo de cuando era joven, en mis tiempos, cuando me metía en esos <em>pubs</em> de ambiente (o para maricones, vaya), y me pasaba la noche haciendo ojitos, seleccionando a los mejores del bar, poniendo notas (la escala de follabilidad: el no está mal, el está follable, el está para hacerle un favor o el oh, Dior, acabo de mojar las bragas) o inventando porcentajes (en plan, “esta noche hay un 68 por ciento de gente fea”, “aquel de allí es un 84 por ciento músculo; el resto batido de proteínas” o “tenemos un 23 por ciento de posibilidades de que la que está al lado sea su hermana y no su novia”); en definitiva, conociendo gente. Ahora todo esto se ha perdido y aunque seguimos haciendo cosas parecidas y comentarios similares porque somos fantásticas, nos reímos y nos lo pasamos chachi, ya no es lo mismo, porque antes con la tontería uno ligaba. Se comía un rosco. O dos. Unas risas, un jajaja de qué bien me caes, un jijiji de me pones palote y, zas, en toda la boca. Uno terminaba la noche como se debe terminar y si no pues tampoco se iba de malas a casa, sino con la sensación de haberse echado unas risas en plan sano.</p>
<p>Sin embargo, todo esto ha cambiado. Un poco. No sé, o a lo mejor soy yo, que sufro pérdida de neuronas continuamente. La cosa es que el sábado pasado <a href="http://sufridoresencasa.com">Mike</a> y yo incluso barajamos la opción de decir que éramos pareja abierta: el morbo vende y se liga más. Lo convencional ha quedado atrás.</p>
<p>Porque&#8230; ¿dónde ha quedado esa típica situación un tanto casual de estar en un sitio, conocer a alguien porque surge una situación común o te presentas y ponerte a hablar de cualquier cosa, medio conociéndoos hasta que surge una atracción mutua, una complicidad momentánea y llegáis a pasar un buen rato? No digo yo que uno tenga que enamorarse para toda la vida y tener quince hijos, ni siquiera fingirlo (que a algunos esto, lo de fingir que están hiperenamorados de ti aunque te conozcan desde hace quince minutos se les da muy bien y lo quieren convertir en deporte nacional), pero yo qué sé, un rollo más humilde, más inocente, menos físico de llegar y pim pam pum fuera. Nos conocemos, hablamos, nos echamos unas copas o quedamos para un café y ya si eso pues que pase lo que tenga que pasar. En definitiva, que utilizamos la boca para hablar también no sólo para todo lo demás y hasta se conoce a gente y todo. Porque follar y conocer, queridas, no es para nada lo mismo.</p>
<p>Y es que no hay manera, oigan. Yo creo que me he quedado atrás, porque esto no es normal. Desfasado a los 27, qué contrariedad. Y no es que no lo intente, que yo me mojo y busco la forma de hacer factible la situación. Hace unos meses, sin ir más lejos, estaba con unos amigos en un bareto y entonces vi a un tipo que estaba algo así como muy bueno. Lo señalé con el dedo y poniendo cara de muñeco hinchable (es decir, con la boca abierta)  le dije a mis amigos que podría tener doce hijos con él así, a bote pronto. Total que uno, de natural sencillo, se envalentonó y se acercó tímidamente y se presentó. Fui supereducado (ni le metí mano así de buenas a primeras ni nada. No os vayáis a pensar, que hay muchos que antes de decirte cómo se llaman ya han sostenido tu miembro viril entre sus manos y en contra de tu voluntad, que es lo peor), me presenté educadamente, le di dos besos, me presenté a su amigo, le pregunté si le molestaba, si tenía novio&#8230; qué sé yo, esas cosas que se hacen para caer en gracia y demostrar amabilidad. El resultado fue que el sujeto víctima de mi experimento nocturno puso cara de oler mierda en un palito y pasó de mí de muy malas maneras y con aires de grandeza. De ello deduje dos cosas: que llevaba mucho tiempo sin comerse un buen potaje de garbanzos (no comer como Dios manda durante mucho tiempo avinagra la expresión) y que yo no le había gustado nada. Que vale, que sí, que yo lo entiendo, pero que también podía haber sido un poco más amable. Jopetas, con el trabajo que cuesta hacer de tripas corazón y acercarte a alguien con cualquier mala excusa para sacarle conversación y charlar un rato&#8230; Con la de valor que hay que echarle como para que encima te hagan el vacío y te dejen plantado con una gota de sudor de litro y medio colgando de la sien; ya ni estar de bares ni ná,  lo único que te apetece es irte corriendo a casa a llorar y a lavarte con un estropajo la piel y desprenderte de tu acusado sentido del ridículo. Pues no, tía, cómo iba a hablar conmigo él si yo no estoy tremendo, qué cosas estoy diciendo, si seguramente él era lo más de lo más y no podía permitir que le vieran hablando conmigo.</p>
<p>Luego están los que te salen con alguna excusa sin hablar contigo siquiera, como que tienen novio, que tienen que irse a cuidar de su cultivo de opiáceos o que no añaden a gente que no conocen personalmente al messenger o al Facebook. A mí esto me hace mucha gracia porque yo no es por nada, a mí no me gusta criticar ni sacar conclusiones precipitadas, pero si en mi foto de perfil yo saliera medio desnudo, con la pierna por detrás del cuello y sujetando el carné del gimnasio con la boca (esa pose tan natural) yo estoy seguro de que estas cosas no me pasarían. Pero claro, tía, dónde voy yo que soy de lo más normal a relacionarme con seres tan guapos y atractivos (o sea, de cuerpo, porque algunos tienen una cara que es básicamente el culo del perro del vecino. Igual). Si yo estuviera de gimnasio, querrían hablar conmigo y mantener conversaciones; lo cual, si se piensa bien, no tiene ningún sentido xD</p>
<p>Que yo lo sé, que yo no soy George Clooney, ni siquiera lo pretendo, pero que tampoco soy un adefesio, sino alguien más bien normal y además tengo taco de conversación. Claro que eso no sirve para nada, ya lo sabemos todos, pero yo sigo teniendo esa esperanza de princesa Disney de que no todo el mundo mire lo mismo a la hora de relacionarse con sus congéneres. Jopetas, que aparte de mirar esos cuerpos tersos y musculados de tipos que están como un puto queso (no te digo yo que no) también me gusta, de vez en cuando, conocer a alguien medio interesante, que se nos vaya la mitad de la noche hablando y que no necesite mantener una pose de chulo de discoteca, de estupendo, o de pseudomoderno para creerse un poco menos mierda que yo.</p>
<p>Yo es que soy un poco ingenuo y todavía creo en los orgasmos mentales. Váyanse ustedes a saber por qué, ya que lo cierto es que no abundan. Tal vez no sea más que un problema de expectativas: quiero ver personalidades donde sólo se exhiben cuerpos. Porque aunque la mayoría de esa gente que sale de bares pretenda hacer creer al resto que son algo más que lo que se ve a simple vista e incluso anhelen que alguien les conozca más allá, ¿qué más da si a la hora de la verdad únicamente se preocupan por vender esa parte superflua de sí mismos y una seguridad que no es real ni por asomo?</p>
<p>Busco algo barato. Y auténtico.</p>
<p>Lo normal.</p>
<p><span style="text-align:center; display: block;"><a href="http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/20/busco-algo-barato/"><img src="http://img.youtube.com/vi/1AJmKkU5POA/2.jpg" alt="" /></a></span></p>
<p>[MICHAEL BUBLÉ - <em>Haven't Met You Yet</em> (Vídeo oficial)]</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/paperdeboat.wordpress.com/469/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/paperdeboat.wordpress.com/469/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/paperdeboat.wordpress.com/469/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/paperdeboat.wordpress.com/469/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/paperdeboat.wordpress.com/469/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/paperdeboat.wordpress.com/469/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/paperdeboat.wordpress.com/469/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/paperdeboat.wordpress.com/469/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/paperdeboat.wordpress.com/469/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/paperdeboat.wordpress.com/469/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=469&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/20/busco-algo-barato/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>4</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/642068b8584b0468fe6af182959ebdfb?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">paperboat</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://img.youtube.com/vi/1AJmKkU5POA/2.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>La biblia de los tiempos modernos</title>
		<link>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/13/la-biblia-de-los-tiempos-modernos/</link>
		<comments>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/13/la-biblia-de-los-tiempos-modernos/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 13 Nov 2009 11:19:05 +0000</pubDate>
		<dc:creator>paperdeboat</dc:creator>
				<category><![CDATA[De Todo un Moco]]></category>
		<category><![CDATA[Delirios contra el Mundo]]></category>
		<category><![CDATA[Psicologia de Barra de Bar]]></category>
		<category><![CDATA[Relaciones]]></category>
		<category><![CDATA[Sociología de saldo]]></category>
		<category><![CDATA[Surrealismos a lo Woody Allen]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://paperdeboat.wordpress.com/?p=465</guid>
		<description><![CDATA[
Querido lectora:
Sí, sí, sí, tú y yo lo sabíamos. Esto no tenía remedio, iba a pasar de todos modos. Y ha llegado el momento.
¿Alguna vez te has enamorado de tu mejor amigo y has pasado meses babeando por él con la esperanza de que te correspondiera? ¿Has cometido en algún momento el error de mandarle [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=465&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p><img src="http://paperdeboat.files.wordpress.com/2009/11/portada_ater2.jpg?w=201&#038;h=300" alt="portada_ATER" title="portada_ATER" width="201" height="300" class="aligncenter size-medium wp-image-463" /></p>
<p>Querido lectora:</p>
<p>Sí, sí, sí, tú y yo lo sabíamos. Esto no tenía remedio, iba a pasar de todos modos. Y ha llegado el momento.</p>
<p>¿Alguna vez te has enamorado de tu mejor amigo y has pasado meses babeando por él con la esperanza de que te correspondiera? ¿Has cometido en algún momento el error de mandarle un mensaje de texto al chico que te gusta para declararte llevando en tu cuerpo una cantidad de alcohol comparable al caudal del Ebro? ¿Te planteaste eso de hacerte amigo de tu ex para no perderle y porque significaba mucho para ti y la consecuencia ha sido que todavía te estás dando de cabezazos contra la pared?</p>
<p>¿Quieres conocer las más inverosímiles técnicas para ligar en bares, perfiles de Internet, fotologs y hasta en tu día a día, cuando vas a comprar al Mercadona, todo digno empujando tu carrito? ¿Has decidido convertirte en un chulo de mierda, pero no sabes cómo llevar a cabo semejante transformación?</p>
<p>¿Necesitas planes para superar el próximo San Valentín? ¿Has decidido inventarte un novio como medida desesperada para afrontar tu estado de crisis mental, afectiva y hasta sexual? ¿Te has preguntado alguna vez por qué te enamoraste de Fulanito, que es más soso que un manojo de acelgas y no encuentras explicación? </p>
<p>¿Estás harto de que las amigas de tu madre y tus tías del pueblo te pregunten cuando te vas a echar noviA cuando a ti lo que te ponen son los pectorales del Cantizano? ¿Y de que tus amigos y conocidos te pregunten por qué te hiciste marica, como si esto fuera lo mismo que hacerse personal choped (que lo anuncian mucho en la radio, dicen que es la profesión del futuro)? ¿Y que hay de la teoría ésa de que los maricas tenemos un sexto sentido para ciertas cosas?</p>
<p>¿Estás cansado de que te pongan excusas hiperelaboradas del tipo “no estoy preparado para tener una relación” o “tengo que encontrarme a mí mismo” para eludir el compromiso? ¿Estás hasta las narices de que te mareen la perdiz hasta para echar un triste polvo?</p>
<p>¿Te has dado cuenta de que las nuevas tecnologías son una maldición porque te encuentras a tu ex en todos lados? ¿Y te has dado cuenta de que cuando entras en un bar casi todo el mundo se ha zumbado ya a todo el mundo en plan endogámico?</p>
<p>Si la respuesta a alguna de las cuestiones anteriores ha sido “sí”, lo que necesitas no es amor, sino un libro de cabecera que te ayude a afrontar tu pasado, presente y futuro amoroso con humor. Porque aunque creas que tu vida es un desastre, somos multitud y no estás solo.</p>
<p>Consigue tu ejemplar de <em>Amar en tiempos de estómagos revueltos</em>, la biblia de los tiempos modernos. Averigua cómo pinchando <a href="http://paperdeboat.wordpress.com/amar-en-tiempos-de-estomagos-revueltos/">aquí</a>.</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/paperdeboat.wordpress.com/465/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/paperdeboat.wordpress.com/465/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/paperdeboat.wordpress.com/465/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/paperdeboat.wordpress.com/465/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/paperdeboat.wordpress.com/465/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/paperdeboat.wordpress.com/465/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/paperdeboat.wordpress.com/465/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/paperdeboat.wordpress.com/465/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/paperdeboat.wordpress.com/465/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/paperdeboat.wordpress.com/465/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=465&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/13/la-biblia-de-los-tiempos-modernos/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>7</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/642068b8584b0468fe6af182959ebdfb?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">paperboat</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://paperdeboat.files.wordpress.com/2009/11/portada_ater2.jpg?w=201" medium="image">
			<media:title type="html">portada_ATER</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>El &#8220;poblema&#8221;</title>
		<link>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/04/el-poblema/</link>
		<comments>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/04/el-poblema/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 04 Nov 2009 10:11:21 +0000</pubDate>
		<dc:creator>paperdeboat</dc:creator>
				<category><![CDATA[Psicologia de Barra de Bar]]></category>
		<category><![CDATA[Relaciones]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://paperdeboat.wordpress.com/?p=452</guid>
		<description><![CDATA[En los tiempos que corren se estila mucho decir lo de “tu problema es que siempre eliges al mismo tipo de chico” como motivo principal de que vayamos encadenando  catástrofes emocionales. La moda, al menos en el caso de la gente que tengo más a mano, es conocer a un memo tras otro, cada [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=452&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p>En los tiempos que corren se estila mucho decir lo de “tu problema es que siempre eliges al mismo tipo de chico” como motivo principal de que vayamos encadenando  catástrofes emocionales. La moda, al menos en el caso de la gente que tengo más a mano, es conocer a un memo tras otro, cada cual más memo que el anterior (lo cual, bien pensado, tiene hasta mérito. Si conocieras a mis exs lo entenderías). A estos memos se les conoce en citas absolutamente surrealistas, con cierto parecido a escenas almodovarianas (ya sea por el vestuario, por los personajes o por los diálogos) y que, al final, desembocan en verdaderos desastres sentimentales. Es la tónica general. Lo raro es que alguien conozca a alguien, se enamoren sin más problemas y todo salga bien sin que Meg Ryan aparezca en alguna escena.</p>
<p>Normalmente, y es posible que a ti, querida lector, te haya pasado esto en algún momento, tras una de esas citas o tras conocer a algún idiota de nivel 9 en la escala de Richar (parecida a la de los terremotos) te hayas acercado a algún amigo y le hayas relatado con pelos y señales y dramatizando un poco (no nos engañemos, que lo del arte dramático nos encanta) lo que te ha ocurrido. “Mira, nene, mi cita fue patética. Me dijo esto, me soltó lo otro, besaba fatal, movía la lengua menos que un gato de escayola”, esas cosas. Se lo cuentas y cuando te quedas callado, esperando algún tipo de comprensión (juas) o unas palabras de aliento, a veces ni siquiera eso porque te basta con que te escuchen y se rían contigo, tu amigo va y te suelta:</p>
<p>-El problema lo tienes tú, que es que siempre eliges al mismo tipo de chico.</p>
<p>Tomaaa&#8230; Pues ya la hemos cagado. Coño, que la culpa es tuya&#8230; Pero analicemos el asunto pormenorizadamente: resulta que en los últimos años de tu vida has conocido a una serie de tipos; doce, cincuenta, cien, quinientos, da lo mismo. La cosa es que has conocido a varios tipos, en muy diversas circunstancias. Tipos diferentes entre sí (si has conocido al mismo tipo cincuenta veces es que eres un poco tonta). Y a pesar de que tú intentaste que todo fuera normal, como en la tele, tener citas de cena, copa y puro&#8230; que diga&#8230; cama, no lo lograste porque la inmensa mayoría de ellos se comportaban como auténticos cenutrios unineuronales que la cagaban incluso en la primera frase que soltaban por la boca. Bien. Has tenido que soportar citas imposibles y conversaciones que rayaban lo demente, que critiquen tu físico, que te hablen de sus exs durante hora y media, que te cuenten su vida como si tú fueras su psicólogo particular, que te falten al respeto llamándote cosas como Nicaragua, cactus o kinder sorpresa sin sorpresa, que jueguen con tu interés, que insulten tu inteligencia utilizando excusas rebuscadísimas del palo “jo, tío, es que me da miedo quedar contigo para tomar un café (un triste café, la virgen, ni una cena, ni siquiera un happy meal del Maridonalds) porque me han hecho mucho daño en la vida” (sólo a él, a nadie más le han hecho daño), y justo cuando vas y le relatas a ese tío que dice que es  amigo tuyo lo que te pasa y que estás hasta las bolas chinas del mundo de las relaciones, te suelta que el problema lo tienes tú, que es que siempre eliges al mismo tipo de hombre. Tócate los huevos, Manuel. Como si tú los fueras seleccionando en plan casting mediante complicadísimas pruebas psicotécnicas y decidieras quedarte con los más perjudicados.</p>
<p>Yo no digo, querida lector, que no haya personas en el mundo que tengan un problema patológico diagnosticable y que tengan tendencia a elegir parejas que reúnan las mismas características con el fin de superar conflictos no resueltos de la infancia. Hay, incluso, quiénes sabotean sus posibles relaciones de antemano. Pero resulta que no es tu caso. O sí, pero desde luego tu amigo no es descendiente de Freud ni te escucha tanto como para establecer un diagnóstico tan claro y tan inamovible. Joder, que yo sé que la nota de corte para estudiar psicología está bajita, pero dudo mucho yo que todas las personas que dicen algo así hayan ido a la universidad y se hayan sacado esa carrera de cuatro o cinco años. Que vamos por ahí diagnosticando problemas mentales con la misma facilidad con la que nos cambiamos de bragas.</p>
<p>Lo típico es que esto lo diga el amigo ya emparejado, el que tiene una relación de pareja más o menos asentada (de un año o más). Lo dice además con cierta prepotencia, como si él o ella hubiera llegado a la meta de tener pareja antes que tú y sólo por eso fuera más listo o te llevara ventaja. El muy memo / la muy mema ignora que lo de tener pareja es algo circunstancial y efímero: hoy la tienes, mañana no. Y Dior me libre de desear profunda y desaforadamente que la última persona que me dijo el consabido “eliges siempre al mismo tipo de chicos” termine rompiendo su relación y sumergiéndose de nuevo en el maravilloso y fantástico mundo de las relaciones interpersonales, teniendo que conocer gente y más gente hasta dar con alguien que merezca la pena. No, no, yo no soy tan malvado. </p>
<p>La cosa es que la persona que te dice esto, lo hace en tono condescendiente, como si ya tuviera el área emocional y afectiva resuelta de por vida y como si asumiera que la persona que ha elegido es la adecuada y no le va a dar nunca un problema; y en el caso de que lo sea, de que su pareja sea estupenda y maravillosa y, por consiguiente, tenga que darse con un canto en los dientes por haberla encontrado, habla como si olvidara la cantidad de gilipollas e imbéciles que tuvo que pasarse por la piedra antes de que llegara él o ella a llenar su vida de flores, mariposas, arco iris y plastilina (nadie llega y besa al santo). Casualidades de la vida, cuando era tu amigo el que conocía un idiota tras otro, eras tú el que le escuchaba paciente y atentamente, como si no estuvieran poniendo nada bueno en la tele.</p>
<p>Lo que más gracia me hace de este discurso simplista y absolutamente demagogo es que aboga por la culpabilización de la víctima. Es decir, tú que te expones a aguantar a ciento cincuenta subnormales con el objetivo de conocer gente y comprobar si alguno te llena lo suficiente para tener una relación, eres el culpable (pues claro, quédate en tu casa plantando nabos, sin conocer a nadie, y ya verás cómo estas cosas no te pasan). El problema lo tienes tú. No es culpa de que impere un tipo de relación basado en el utilitarismo y en la superficialidad. No es culpa de que la gente, así, en general, tenga menos autoestima que una polla de plástico y proyecte sus inseguridades y miedos en los demás esperando resolver sus muy diversas y variadas pajas mentales. Tampoco es culpa de que en los tiempos que corren, con el panorama económico, social y laboral que hay nadie tenga la menor idea de lo que quiere hacer con su vida y eso afecte a la estabilidad mental y al equilibrio emocional. No, querida lector, la culpa es tuya que con el dedo índice seleccionas a los tipos más desequilibrados de la especie mariquitusa para conocerles y que hagan que tu vida se parezca mucho a un cuadro de Dalí. Tambiés es mala pata. Y qué buen ojo tienes, <em>jodío&#8217;</em>, que no te equivocas nunca eligiendo a uno medianamente normal; con problemas mentales sí, como todo el mundo, pero que no los pague contigo ni crea que eres su psicólogo particular.</p>
<p>Parece difícil de creer, pero el personal está fatal de los nervios, el mercado de la carne está malísimo y el hecho de que no llegues a encajar con ninguna persona a tu alrededor y que todos tus amagos de relaciones terminen frustrándose no se debe a que tengas tendencia a elegir al mismo tipo de chicos, no; se debe a que la cosa está muy malita, a que todos estamos desquiciados y a que es muy difícil que las cosas cuajen.</p>
<p>Así que cuando tu amigo te diga que el problema es tuyo, que siempre eliges al mismo tipo de hombres, contéstale que él sí que tiene un problema, que deje de utilizar la gomina más barata del Supersol, que le está llegando al cerebro y le está atrofiando sus dos neuronas.</p>
<p>Leñe.</p>
<p><span style="text-align:center; display: block;"><a href="http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/04/el-poblema/"><img src="http://img.youtube.com/vi/6mxic2Rq3mc/2.jpg" alt="" /></a></span></p>
<p>[HOOVERPHONIC - <em>You Hurt Me</em>]</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/paperdeboat.wordpress.com/452/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/paperdeboat.wordpress.com/452/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/paperdeboat.wordpress.com/452/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/paperdeboat.wordpress.com/452/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/paperdeboat.wordpress.com/452/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/paperdeboat.wordpress.com/452/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/paperdeboat.wordpress.com/452/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/paperdeboat.wordpress.com/452/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/paperdeboat.wordpress.com/452/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/paperdeboat.wordpress.com/452/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=452&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/11/04/el-poblema/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>5</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/642068b8584b0468fe6af182959ebdfb?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">paperboat</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://img.youtube.com/vi/6mxic2Rq3mc/2.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Oh, happy gay</title>
		<link>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/26/oh-happy-gay/</link>
		<comments>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/26/oh-happy-gay/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 26 Oct 2009 17:06:22 +0000</pubDate>
		<dc:creator>paperdeboat</dc:creator>
				<category><![CDATA[Relaciones]]></category>
		<category><![CDATA[Sociología de saldo]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://paperdeboat.wordpress.com/?p=446</guid>
		<description><![CDATA[Uno de los grandes problemas de trabajar de cara al público es que uno tiene que sonreír a toda costa. Como dice el señor Goleman en su bestseller Inteligencia Emocional, tendemos a imitar las reacciones emocionales que expresan las personas que hay a nuestro alrededor. De esta manera, si al entrar en una tienda el [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=446&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p>Uno de los grandes problemas de trabajar de cara al público es que uno tiene que sonreír a toda costa. Como dice el señor Goleman en su <em>bestseller Inteligencia Emocional</em>, tendemos a imitar las reacciones emocionales que expresan las personas que hay a nuestro alrededor. De esta manera, si al entrar en una tienda el dependiente nos sonríe abiertamente y hasta finge que se alegra de vernos (hasta parece que se pone jachondo), estaremos más tranquilos, más cómodos y más proclives a aflojar la guita y comprar. Técnicas de márketing y venta, que se llama.</p>
<p>Al fin y al cabo, nos guste o no, la psicología lo inunda todo.</p>
<p>Así, cuando uno trabaja en una tienda o atendiendo a la gente una de sus obligaciones no escritas en ningún contrato es sonreír todo el tiempo; como si fueras memo, como si te hubieran practicado una lobotomía, como si fueras mi ex cuando le hablaba el cerdo de su amigo al cual se tiró en cuanto lo dejamos&#8230; que digaaa, uy, perdón, que se me va el santo al infierno, sin yo estar ni resentido, ni perjudicado mentalmente, ni nada.</p>
<p>No te vayas a pensar que lo de sonreír todo el tiempo es cosa fácil. Parece que no, pero puede ser de lo más complicado. Para empezar, hay días en los que te apetece tanto sonreír como montarte un trío con Julián Muñoz y la Duquesa de Alba. Seamos sinceros: la vida moderna no contribuye a que sonriamos. El estrés, el tráfico, la mala alimentación, la bajada de defensas (te vuelves transparente y todo), la ingente proliferación de seres unineuronales, el paro, la existencia de Paulina Rubio (como siempre, un saludo afectuoso a todos los fans de Paulina. Mua), tu ex, mi ex, el de mi ex, los números rojos de la cuenta corriente, haberte acogido al celibato voluntariamente (ja, que te lo crees tú, mono, lo de voluntariamente es el rollo que cuentas, pero no cuela) y un larguísimo etcétera. Es para volverse loco. Y, encima, si eres mujer te viene la regla. Increíble. Total, que algunas mañanas te levantas de la cama y lo último que le apetece es sonreírle hasta al más subnormal que se te ponga por delante. Vamos, lo más filántropo que se te ocurre es subirte al campanario del pueblo con una escopeta de cañones recortados.</p>
<p>Pero es que, querido lector, aunque tengas un día bueno y te levantes la mar de a gustico, con una sonrisa de oreja a oreja, sintiendo que todo es maravilloso y canturreando el <em>Todo irá bien</em> de la Chenoa (por supuesto, esto sin <em>drojas</em>), hay un ligero inconveniente, un detalle sin importancia, nada, una minucia; por si todavía no te has dado cuenta, vivimos en un mundo de tocapelotas.</p>
<p>Es así; el ser humano es vil y despreciable, un tocapelotas para el hombre y disfruta haciéndole la puñeta a sus semejantes. Hay personas que no soportan que otro esté contento y hacen lo posible y lo imposible para tocarle las pelotas salvajemente. Y si tu trabajo se lleva a cabo en la esquina de una oficina donde nadie te habla y sin contacto humano, estás de enhorabuena: precisamente por eso, te expones menos a que el resto de la humanidad se confabule para crearte una úlcera en el huevo izquierdo.</p>
<p>Pero imagina por un instante que eres dependiente. Pero no dependiente de una tienda de marca, de ropa cara o de ésas en las que lo que cuesta unos pendientes es el producto interior bruto de un país del Tercer Mundo; no. Imagina que eres dependiente de una tienda de barrio y que, por supuesto, tienes que sonreír como el que más. Imagina que todos los días tienes que enfrentarte a dinosaurios y dragones sin perder esa curvatura de imbécil de la cara. Si éste es tu caso, querido lector, te propongo lo más de lo más: un desdoblamiento de la personalidad. Sabemos que los psicólogos no lo recomiendan. Sabemos que algunos me acusarán de estar fomentando las neurosis de mis ya perturbados lectores. Pero también sabemos que estamos en tiempos de crisis (económica y, por supuesto, social) y que hay que sobrevivir. Por eso, para ti y sólo para ti, que estás hasta las narices de aguantar idiotas, imbéciles, tontolculos y personajillos de talante autoritario que pretenden destruir tu autoestima presentamos&#8230;</p>
<p>&#8230; la estudiada técnica de <strong>cagarte en los muertos del que tienes delante mientras le sonríes como si fueras mema.</strong></p>
<p>Veamos en qué consiste con un ejemplo:</p>
<p>Situación: entra una señora en la tienda y empieza a mirar artículos de moda. Entonces toma lo más caro que hay en toda la tienda, te mira y te dice con desdén y desprecio:</p>
<p><strong>Señora tocahuevos: </strong>—¿Esto vale lo que marca?</p>
<p>(No, señora, ese numerito de ahí indica la cantidad de subnormales que me han preguntado lo mismo desde que abrí esta mañana. Apuesto mi colección de pornografía a que usted esto no lo hace en el Corte Inglés)</p>
<p><strong>Tu yo sonriente: </strong>—Efectivamente. <img src='http://s.wordpress.com/wp-includes/images/smilies/icon_biggrin.gif' alt=':D' class='wp-smiley' /> </p>
<p><strong>Señora tocahuevos:</strong> —Entonces, ¿cuesta lo que pone?</p>
<p>(No, me estaba quedando con usted todo este tiempo. Ya ve, uno que se aburre mucho aquí, todo el día tras el mostrador. Ahora, acláreme una cosa, ¿qué parte de efectivamente no ha entendido?).</p>
<p><strong>Tu yo más sonriente:</strong> —Sí, eso es. <img src='http://s.wordpress.com/wp-includes/images/smilies/icon_biggrin.gif' alt=':D' class='wp-smiley' /> </p>
<p>(Si quiere le hago un croquis).</p>
<p><strong>Señora tocahuevos:</strong> —¡Pues qué caro!</p>
<p>(Qué, la educación nos la hemos dejado en casa para salir a comprar, ¿no? No, si caro es. Pero usted es fea de cojones y, mire usted, no voy yo por ahí diciéndoselo. Vamos, oiga, que es que no hay derecho, ya podía venir Brad Pitt a alegrarme el día y no usted a tocarme las bolas chinas porque no tenía nada mejor que hacer).</p>
<p><strong>Tu yo más sonriente:</strong> —Ya ve usted. Pero los hay más baratitos. Los de allí son más asequibles. <img src='http://s.wordpress.com/wp-includes/images/smilies/icon_biggrin.gif' alt=':D' class='wp-smiley' /> </p>
<p><strong>Señora tocahuevos:</strong> —Pero es que a mí me gustan estos.</p>
<p>(Claro, nos ha jodido. Como tonta. Y a mí me gusta George Clooney, pero hay que ser realistas, cada uno tiene que ajustarse a sus recursos, señora).</p>
<p><strong>Tu yo más sonriente: </strong>—Pues espérese usted a las rebajas a ver… <img src='http://s.wordpress.com/wp-includes/images/smilies/icon_biggrin.gif' alt=':D' class='wp-smiley' /> </p>
<p>(Hija de Belcebú, maldita, cenutria).</p>
<p><strong>Señora tocahuevos: </strong>—¿Y estos son los bolsos azules que tienes, los que se ven?</p>
<p>(No, dentro del culo tengo unos cuantos más. Es que como no tenemos almacén… Hay que hacer un poder. Por otro lado, ¿es que le parecen pocos los 345633455 modelos que hay expuestos? Si usted quiere le monto un Ikea de bolsos azules sólo para que elija uno; bien baratito, claro).</p>
<p>Entonces entra en escena el hijo de la señora, un criajo de unos siete años que estaba hasta el momento en la puerta, pero que entra para llamar la atención de su p… Esto… querida madre porque lo que Eduardito quiere es irse al parque y no estar allí (lógico), de modo que se pone a llamar la atención de su jod… santa madre; evidentemente, para ello el niño se pone a revolver todos esos objetos que tú tan pacientemente has colocado hace un rato. Su madre, aunque sabe que su hijo está haciendo de las suyas, ni se inmuta. Y mientras tanto, lo único que puedes hacer es sonreír como un memo. </p>
<p><strong>Señora tocahuevos:</strong> —Eduardito, estate quieto.</p>
<p>Pero, admitámoslo, la señora ni lo mira. Su regañina impone menos respeto que el novio de Falete. Es más, Eduardito ni se ha enterado y sigue tocando y tocando. Hasta que uno de los artículos se le cae al suelo provocando un estruendo.</p>
<p><strong>Señora tocahuevos:</strong> —¡Eduardito! ¡Yo te mato!</p>
<p><strong>Tu yo más sonriente:</strong> —Qué majo Eduardito…</p>
<p>(Cago en los muertos de Eduardito…).</p>
<p>Y la señora se va y ni te pide disculpas ni te da las gracias ni nada (total, ¿para qué? Si ella piensa que ir detrás de su hijo colocando todo lo que él ha revuelto es tu obligación, que para eso te pagan). En otras circunstancias te habrías dado de cabezazos contra la pared o te habrías enzarzado en una discusión sin sentido para responder a las provocaciones de esa señora que te habría dejado un mal cuerpo de narices para el resto del día, pero gracias a la técnica de “sonrío mientras me cago en tus muertos” hemos frivolizado toda esa agresividad que nos producen las personas tocahuevos.</p>
<p>Y es que al final siempre es mejor reírte interiormente de todos esos matones que te rodean y no permitir que afecten a tu paz mental. Hagamos la postura del loto.</p>
<p>Y, sobre todo, hagamos palmicas a las cosas bonicas. <img src='http://s.wordpress.com/wp-includes/images/smilies/icon_biggrin.gif' alt=':D' class='wp-smiley' />  </p>
<p>Porque al final, la felicidad no es más que una actitud.</p>
<p><span style="text-align:center; display: block;"><a href="http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/26/oh-happy-gay/"><img src="http://img.youtube.com/vi/zcx9cZEqP1U/2.jpg" alt="" /></a></span></p>
<p>[MICHAEL BUBLE - <em>Haven't Met You Yet</em>]</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/paperdeboat.wordpress.com/446/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/paperdeboat.wordpress.com/446/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/paperdeboat.wordpress.com/446/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/paperdeboat.wordpress.com/446/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/paperdeboat.wordpress.com/446/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/paperdeboat.wordpress.com/446/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/paperdeboat.wordpress.com/446/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/paperdeboat.wordpress.com/446/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/paperdeboat.wordpress.com/446/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/paperdeboat.wordpress.com/446/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=446&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/26/oh-happy-gay/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>3</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/642068b8584b0468fe6af182959ebdfb?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">paperboat</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://img.youtube.com/vi/zcx9cZEqP1U/2.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Donde dije digo, digo diego</title>
		<link>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/18/donde-dije-digo-digo-diego/</link>
		<comments>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/18/donde-dije-digo-digo-diego/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 18 Oct 2009 00:13:06 +0000</pubDate>
		<dc:creator>paperdeboat</dc:creator>
				<category><![CDATA[Psicologia de Barra de Bar]]></category>
		<category><![CDATA[Relaciones]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://paperdeboat.wordpress.com/?p=439</guid>
		<description><![CDATA[Hace mucho, mucho, pero mucho tiempo, unos tipos históricos decidieron poner nombre a las cosas. A una cosa la llamaron mesa, a otra cosa la llamaron silla, a otra doubleheaded dildo&#8230; en fin, cosas así. Hasta comenzaron a ponerle nombre a cosas que no podían verse (que sí, de verdad, que hay cosas que existen [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=439&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p>Hace mucho, mucho, pero mucho tiempo, unos tipos históricos decidieron poner nombre a las cosas. A una cosa la llamaron mesa, a otra cosa la llamaron silla, a otra <em>doubleheaded dildo</em>&#8230; en fin, cosas así. Hasta comenzaron a ponerle nombre a cosas que no podían verse (que sí, de verdad, que hay cosas que existen que no sirven ni para comer, ni para follar) como, por ejemplo, los sentimientos, las emociones y otros conceptos abstractos que viven en el mundo de las ideas.</p>
<p>Pues bien, resulta que un buen día un antepasado mío, un tal “Soy” y de apellidos “Totalmente mema” y “Yenmicasanolosaben”, inventó una palabra la mar de bonica: coherencia. Pero, querida lector, ¿qué es la coherencia realmente? Todo el mundo habla de ella como de la Esteban, pero nadie tiene la menor idea de qué significa ese palabro infernal. Suena muy bonito y algunos se lo adjudican libremente diciendo “pues yo soy taco de coherente, que lo sepas”, pero en realidad no lo son, es sólo que alguien les echó <em>droja</em> en el colacao un día y se quedaron mal&#8230; </p>
<p>Llegados a este punto y suponiendo que tenemos algo parecido a un cerebro, se nos ocurrirá buscar la palabra coherencia en el diccionario de los señores epidémicos y encontraremos&#8230;</p>
<p><strong>coherencia.</strong><br />
(Del latín, tía, mazo fuerte, taco de antigua)</p>
<p><strong>1.</strong> Conexión, relación o unión de unas cosas con otras. No, lo que tú haces con ese chico los sábados por la noche no es coherencia, tiene otro nombre; no confundamos</p>
<p><strong>2.</strong> Actitud lógica y consecuente con una posición anterior. Y ponen como frase de ejemplo “Lo hago por coherencia con mis principios”. Evidentemente, el iluso académico que escribió esto todavía pensaba que las personas tenían principios y, que hasta eran coherentes.</p>
<p>La invención de esta palabra supuso un terrible suceso sin precedentes en el País de Nunca Jamás Conseguirás una Pareja Estable, porque muchos, la mayoría a lo mejor, tuvieron que vérselas con la idea de tener que actuar en consecuencia a lo que habían dicho anteriormente. Un drama, tía. Porque los que aseguraban quererte para toda la vida y pretendían follarte e irse sin más, sin darte las buenas tardes siquiera, se las vieron canutas para poder continuar metiéndola en caliente, sin la ayuda de las falsas promesas. Por no hablar de los calientapollas, los desquiciados, los perros del hortelano y, como no, los absolutamente majaretas con un reloj de cuco en lugar de cerebro (a estos el pájaro se les salía -y les entraba- por la boca en las horas punta).</p>
<p>Los tocapelotas del reino, que se dedicaban a utilizar a libre albedrío a las personas de buena fe que pululaban por allí hasta la invención de la palabra, estaban totalmente consternados. Así, todos ellos, se reunieron. Y en lugar de follarse los unos a los otros y dejar a las personas con cerebro relacionarse tranquilicas, se propusieron crear algo con lo que acabar con la coherencia. Porque sí, tía, porque si nos hubieran dejado tranquilos la vida sería demasiado estupenda y uno no tendría que crearse un <em>blog</em> para destripar a todos los impresentables a los que se encuentra; y eso, quieras o no, tiene su gracia, tía, sobre todo cuando no te toca a ti sino al gilipollas de Paper (servidor, presente). Pues bien; entre todos los presentes consiguieron conformar un cerebro normal, con más de dos neuronas y todo, y los muy cabritos se inventaron el “donde dije digo, digo diego”.</p>
<p>Cuidao, que el “donde dije digo, digo diego” parece muy simple, pero en su simpleza radica su peligrosidad. Este ensalmo es duramente utilizado en los tiempos que corren y se conoce que la sonoridad de sus fonemas hipnotiza a los receptores (ergo a los pobres que tienen que aguantar a los incoherentes) dejándoles con la boca más abierta que una muñeca hinchable tras una despedida de soltero y sin saber muy bien qué coño decir. Veamos esto ejemplificado en alguna situación de lo más costumbrista, de ésas que nos pasan a todos:</p>
<p><strong>Desquiciado que demuestra en pocas palabras el bajo rendimiento de su estructura intelectual:</strong> —Pues yo quiero quedar contigo porque me gustas, pero es que no sé, no lo tengo claro&#8230; Dórame la píldora un rato, a ver si me convences.<br />
<strong><br />
Persona normal que únicamente pretendía tomarse un café y echar la tarde (y ya, si acaso y en un poner muy remoto, echar un casquete e ir quitándose la fama de hombre araña; no porque vaya con un pijama rojo y azul por la calle, sino porque está que se sube por las paredes):</strong> —Mira, tío, vete a la mierda. Te va a dorar la píldora Rita Irasema. No me marees más: si quieres quedar conmigo, queda y si no, pues no.</p>
<p><strong>Desquiciado que en un momento de lucidez recurre a la táctica “donde dije digo, digo diego”: </strong> —Pues no sé por qué te pones así, porque yo en ningún momento te he dado falsas esperanzas ni te he dicho de quedar. Yo creo que te he dejado muy claro que no quiero quedar contigo y que no me gustas. No me inspiras confianza.</p>
<p><strong>Persona normal que empieza a pensar que está sencillamente tarada o que tiene la capacidad auditiva en el ojete:</strong> ¿O_O?</p>
<p>Efectivamente: hay que tener tan poca, tan poquísima vergüenza para negar abiertamente lo que uno ha afirmado hace tres segundos con esa despampanante seguridad que el otro individuo incluso duda. Es que no es normal que se la estén pegando con esa frescura, insultando tantísimo y tan súbitamente a su inteligencia. Sin embargo, querido, así es. El tipo lo hace y se queda más ancho que pancho.</p>
<p>Otro ejemplo es el que se da con las personas calientapollas, que te soban el paquete con fruición y violencia y luego, cuando vas a comerles el hocico pensando que es tu noche de suerte, se indignan y te pegan una bofetada, alegando que qué narices te has pensado, que el hecho de que ellas se hayan arrimado a tu cebolleta hasta quedarse prácticamente encintas no quería decir que quisieran montárselo contigo (pues claro, nena, dónde se ha visto semejante conexión lógica&#8230;).</p>
<p>Yo, sinceramente, tía, cuando te encuentres con uno de estos sujetos que jueguen al “donde dije digo, digo diego” (en vez de jugar al Teto, que es mucho más sencillo), correría más que si viera a Farruquito en un semáforo y me quitaría de en medio en menos que canta un gallo. Pero si quieres quedarte a discutir un poco porque eres de esas personas memas de manual que todavía piensan que la gente debería tener conciencia y pensar en los sentimientos de los demás (¡presente!), siempre puedes decirles a esas personas que para montarse películas surrealistas ya está Woody Allen, que si no están seguros de su condición sexual, de querer tener pareja, o de quiénes son, dónde van y similares, que no vayan buscando guerra por ahí, que a ellos también les llegará su hora puesto que a todo cerdo le llega su sanmartín y que, por supuesto, tener quince años está muy bien cuando se tienen quince años, pero cuando se roza la treintena es, sencillamente, patético. </p>
<p>Pero así, sin inquina ni nada, que se note que hemos tenido doce institutrices al año (por lo menos).</p>
<p>Porque si ellos inventaron el “donde dije digo digo diego”, nosotros hemos inventado el “mira, chaval, que la vida es muy corta y mi tiempo muy valioso para malgastarlo con gilipollas de carrera como tú”.</p>
<p><span style="text-align:center; display: block;"><a href="http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/18/donde-dije-digo-digo-diego/"><img src="http://img.youtube.com/vi/yzibA7YP7VM/2.jpg" alt="" /></a></span></p>
<p>[THE CARDIGANS - <em>Erase/Rewind</em>]</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/paperdeboat.wordpress.com/439/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/paperdeboat.wordpress.com/439/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/paperdeboat.wordpress.com/439/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/paperdeboat.wordpress.com/439/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/paperdeboat.wordpress.com/439/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/paperdeboat.wordpress.com/439/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/paperdeboat.wordpress.com/439/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/paperdeboat.wordpress.com/439/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/paperdeboat.wordpress.com/439/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/paperdeboat.wordpress.com/439/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=439&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/18/donde-dije-digo-digo-diego/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>6</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/642068b8584b0468fe6af182959ebdfb?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">paperboat</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://img.youtube.com/vi/yzibA7YP7VM/2.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Estoy faltico</title>
		<link>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/10/estoy-faltico/</link>
		<comments>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/10/estoy-faltico/#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 10 Oct 2009 09:55:23 +0000</pubDate>
		<dc:creator>paperdeboat</dc:creator>
				<category><![CDATA[Delirios contra el Mundo]]></category>
		<category><![CDATA[Sociología de saldo]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://paperdeboat.wordpress.com/?p=430</guid>
		<description><![CDATA[El otro día quedé con una amiga para tomar café (porque sí, tía, porque yo tengo vida social, a pesar de que más de uno me dijera en su momento que era un cactus que iba a morir solo en el desierto). Mi amiga y yo, la mar de estupendos, una mañana como otra cualquiera, [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=430&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p>El otro día quedé con una amiga para tomar café (porque sí, tía, porque yo tengo vida social, a pesar de que más de uno me dijera en su momento que era un cactus que iba a morir solo en el desierto). Mi amiga y yo, la mar de estupendos, una mañana como otra cualquiera, nos sentamos en una de esas terrazas en las que ahora se está tan a gustico; y entonces vi pasar a un tío que era algo así como un semidios tremendamente buenorro. Claro está que a mí se me saltaron hasta los empastes al presenciar su belleza (y su culo prieto), que por algo soy una marica degenerada, y que mis pupilas se dilataron hasta adquirir el tamaño de una plaza de toros. Entonces mi amiga, muy consideradamente, me soltó así, sin avisarme antes ni nada:</p>
<p>-Paper, te veo muy necesitado.</p>
<p>Y claro, yo me quedé muerto. No porque fuera mentira, sino porque estoy tan acostumbrado a que la gente  no me haga ni puñetero caso que cuando me prestan atención me quedo patidifuso, absolutamente. Razón no le faltaba: estoy necesitado. </p>
<p>No me importa reconocerlo porque hace mucho tiempo, un señor demostró que todos estamos necesitados. No, este señor no fue Brad Pitt (tío al que, incluso los heteros cazurros, reconocen como guapo e idolatran), sino un tipo que se llamaba <strong>Maslow</strong> (pronunciado Mahlou) y que nos presentó un paradigma de necesidades básicas del ser humano*. </p>
<p><em>*Algunos tocapelotas estarán pensando que sobre esto ya escribí una vez, pero fue hace tres años, ya ha pasado mucho tiempo y a mí me apetece retomar el tema (qué coño).</em></p>
<p>Las necesidades expuestas por el <em>colgao’</em> éste, un tío muy tenido en cuenta en Psicología y Sociología (ya ves), son las siguientes:</p>
<p><strong>1. Necesidades fisiológicas. </strong>No hay que ser muy listo (o sí, que uno ya nunca sabe) para saber que las necesidades a las que el buen Mahlou se refiere en este apartado son el hambre, la sed, el sueño… Dice que son imperiosas y básicas para los seres humanos (nos ha jodido, ahora va de listo). Se supone, queridos maricones y otros seres derivados, que los humanos (por llamarnos de alguna manera) tenemos estas necesidades cubiertas en este punto de nuestra existencia en nuestra gran mayoría (porque los 800 millones de personas del mundo que pasan hambre nos los pasamos por el forro, son cuatro gatos, no existen). Todos comemos, todos dormimos, todos bebemos (sobre todo yo) y todos follamos.</p>
<p>Lo malo es que algunos, muchos a lo mejor, no tenemos mucho dinero para comer lo que nos gustaría (y nos vemos en la obligación de comer pasta y arroz diecisiete veces por semana); dormimos regular por culpa de nuestros vecinos, que se empeñan en organizar carreras de hipopótamos a las tres de la madrugada y con la línea de meta encima de nuestra habitación; beber sí que bebemos, que para algo tenemos hecho un máster sobre robar copas y tontear con camareros para que nos inviten a toro, toro y toro; y lo de follar, queridos, eso ya es otra historia (ahora mismo me voy a comprar un amuleto contra el mal de ojo, porque lo mío no es normal: me tocan todos los maricones frígidos que hay en el mercado, de esos que sólo quieren hablar y hacer amigos. Si yo tuviera un traje de músculos y fuera con el carné del gimnasio en la boca, ya veríamos el interés por desarrollar la amistad donde quedaba. Esto es como lo de “mi amigo es muy simpático”. Si estuviera bueno, la simpatía pasaría a un decimocuarto plano).</p>
<p><strong>2. Necesidades de seguridad. </strong>Mahlou se refiere aquí a los deseos de estabilidad y orden con ausencia de amenazas o peligros. Que estés toda tranquila, vaya; pero, ojo, sin <em>drojas </em>ni nada, como estado natural. Supersencillo, tía. Y para arreglarlo añade unos ejemplos la mar de monos como:</p>
<p><strong>a. Aspiración a un trabajo estable:</strong> algo que, evidentemente, sólo conseguirás si eres primo del nieto de la madre de la que trabaja en el ayuntamiento, si eres del Opus o si la chupas muy bien (y ni eso, porque servidor tiene el máster del Calipo y fíjense). Si no, tu vida laboral tendrá la misma estabilidad que una bruja en medio de un tornado. Pero qué más da, la vida es <em>Noche de fiesta</em>, tía.</p>
<p><strong>b. Deseo de tener algún tipo de seguridad en el futuro: </strong>pues claro, yo estoy completamente seguro de que cuando pase la crisis se inventarán otra cosa para justificar que seamos unos putos pringados, tengamos unas condiciones laborales pésimas y cobremos una mierda. También estoy seguro de que los jóvenes no tendremos ninguna oportunidad de acceder a una vivienda en condiciones (esto es, de más de diez metros cuadrados) sin meternos en una hipoteca que heredarán nuestros bisnietos y que seguiremos comiendo pasta 17 veces a la semana (y podremos ponerle tomate frito con mucha, pero mucha, suerte).</p>
<p><strong>c. Búsqueda a través de la ciencia o de la religión de una explicación coherente sobre el mundo de los hombres: </strong>yo esto lo tengo claro, a los hombres no hay quien coño los entienda. Ni ciencia, ni religión, ni pollas en vinagre: beber wisky es la solución (no, entenderlos no los vas a entender, pero a la cuarta copa vas a estar a gustico y te va a dar igual, eso seguro).</p>
<p><strong>3. Necesidades de pertenencia y amor.</strong> Vamos, que no hace falta que os diga mucho, que ésta la tiene todo cristo muy presente. Excepto los chulos de discoteca y las cabronas de manual, que lo que necesitan es que Freud resucite y les haga una terapia especial. Mahlou lo define como el anhelo de establecer relaciones afectivas con la gente en general y el deseo de sentirse integrado en grupos como los amigos o la familia. Yo no sé vosotros, queridos maricones y otros derivados, pero yo cada día que pasa me siento más antisocial y menos ganas tengo de relacionarme con esos seres unineuronales también conocidos como mariquitusos de la especie. Por no hablar de la gente en general, de lo considerada y amigable que es. Me siento superintegrado, tía, cuando todos los tíos me ignoran por ser bajito, delgado y saber hilvanar dos frases seguidas, subordinándolas y todo. Es superguay.</p>
<p>Vamos, que me van a perdonar, pero para mí mantener relaciones afectivas con la gente no es utilizarla para que nos haga los recados, darle de lado a la mínima oportunidad, que nos importen un carajo sus sentimientos, engañarlos, usarlos como un clínex y luego tirarlos a la basura, reírnos de ellos o convencerlos de que tienen que idolatrarnos y seguirnos a todos lados con la lengua fuera para que nos hagan un poco de caso. Eso sí, siempre alegando una incondicional y entregadísima amistad. Que sí, que yo soy tu amigo, pero si me surge un plan mejor te dejo más tirado que una colilla. ¿Valores? ¿Eso qué es? ¿Y para qué sirven?</p>
<p>Aunque, como decía una que yo conocía, yo me invento las cosas y vivo en un mundo paralelo: la gente no es ni rastrera ni miserable ni te utiliza ni nada de nada. Somos todos la mar de buena gente y vivimos en un episodio de <em>La Aldea del Arce</em>. Sí, señor. Y Miliki también.</p>
<p>Mahlou dice que la insatisfacción de esta necesidad se traduce en situaciones de soledad, marginación, desarraigo, enemistad o rechazo. A la mierda to’ el mundo, ea, a chuparla por los pueblos. Qué majo es este Mahlou, qué bien define mi estado anímico actual.</p>
<p><strong>4. Necesidades de estima.</strong> Esto ya sí que es el no va más, oigan. Se define como la aspiración al aprecio de uno mismo y de los demás y necesidad de una valoración de la propia personalidad estable, alta y con base firme. Pues mire usted que bien. Apreciarse a uno mismo es difícil cuando uno no sabe qué hacer ya para que le contraten en algún sitio y que sus historias de ligoteo duren más de cinco minutos: no te vamos a llamar ni para trabajar, ni para tomar café, ni para echarte un maldito polvo en un ascensor. Lo cual te deja una autoestima hiperelevada. Y te entran unas ganas inconfesables de apreciar a los demás (por supuesto). </p>
<p>Este señor divide las necesidades de estima en dos grupos:</p>
<p><strong>a. Personal:</strong> sensación de competencia y confianza en el mundo y en los demás. Que sí, que yo confío un taco en ti. Que yo sé que mis sentimientos y aspiraciones son tan relevantes para ti como mi opinión sobre la alimentación transgénica y que no te vas a marchar a Australia a cazar canguros cuando te necesite.</p>
<p><strong>b. Social: </strong>deseos de prestigio y reconocimiento por parte de los otros. Yo tengo un prestigio estupendo como tonto el pueblo… vamos, que me suelta unas lindezas el personal… Además, como mi ex se ha tirado a tres cuartas partes de la población mundial, todo el mundo me conoce: compartir babas une una barbaridad.</p>
<p>Total, que yo lo admito: estoy necesitado como el que más. Estoy falto, muuuu falto, maricones míos. Pero al menos lo admito, no me siento menos que nadie al hacerlo y no voy por ahí de <em>sobrao&#8217;</em> cuando en realidad pido lo mismo que todo el mundo.</p>
<p>Humildad, esa gran desconocida&#8230;</p>
<p><span style="text-align:center; display: block;"><a href="http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/10/estoy-faltico/"><img src="http://img.youtube.com/vi/jMPTXAc9aJ0/2.jpg" alt="" /></a></span></p>
<p>[JAMIROQUAI - <em>Virtual Insanity</em>]</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/paperdeboat.wordpress.com/430/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/paperdeboat.wordpress.com/430/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/paperdeboat.wordpress.com/430/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/paperdeboat.wordpress.com/430/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/paperdeboat.wordpress.com/430/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/paperdeboat.wordpress.com/430/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/paperdeboat.wordpress.com/430/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/paperdeboat.wordpress.com/430/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/paperdeboat.wordpress.com/430/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/paperdeboat.wordpress.com/430/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=430&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/10/estoy-faltico/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>5</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/642068b8584b0468fe6af182959ebdfb?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">paperboat</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://img.youtube.com/vi/jMPTXAc9aJ0/2.jpg" medium="image" />
	</item>
		<item>
		<title>Fenómeno&#8230; ¡Fans!</title>
		<link>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/01/fenomeno-fans/</link>
		<comments>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/01/fenomeno-fans/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 01 Oct 2009 09:02:36 +0000</pubDate>
		<dc:creator>paperdeboat</dc:creator>
				<category><![CDATA[Psicologia de Barra de Bar]]></category>
		<category><![CDATA[Relaciones]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://paperdeboat.wordpress.com/?p=425</guid>
		<description><![CDATA[Desde que años atrás apareciera aquel grupo de amigas chachi guay llamado Spice Girls, en el que una era deportista, la otra pija, la otra cañera, la otra más puta que las gallinas y otra iba de niña buena, ese grupo de amigas que no habían sido seleccionadas en un cásting para nada ni habían [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=425&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" />]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><br /><p>Desde que años atrás apareciera aquel grupo de amigas chachi guay llamado Spice Girls, en el que una era deportista, la otra pija, la otra cañera, la otra más puta que las gallinas y otra iba de niña buena, ese grupo de amigas que no habían sido seleccionadas en un cásting para nada ni habían sido convenientemente caracterizadas, el mundo se ha transformado. Y esto no lo digo sólo porque desde que aquéllas dijeran que era una formación musical a pesar de que cantaban menos que un grillo mojao&#8217; empezaran a salir grupos de cuatro o cinco pseudoadolescentes con los huevos negros por doquier, no. Lo digo porque se hizo patente con una intensidad inaudita el fenómeno fan, con hordas de tipos y tipas rasgándose las vestiduras, sufriendo desmayos y tirando bragas a la cara de sus ídolos. Como todo tiene repercusiones y consecuencias (incluso cuando te tocas), el mundo de las relaciones también ha sufrido su conveniente transformación.</p>
<p>Hoy en día, todo el mundo quiere tener un fan. Tener fans es guay. Y quien dice un fan, dice un club lleno de ellos. Seamos sinceros: a todo el mundo nos gusta sentir que alguien nos idolatra, nos quiere, nos sigue por todo el país, nos quiere llevar la mochila y darnos su bocadillo a la hora del recreo; tener a alguien entregadísimo dispuesto a hacernos la pelota y a morir por nuestros huesitos. Está claro que el humano, ese gran desconocido, se alimenta de la mirada de los demás y si los demás le miran con admiración su poll&#8230; que digaaa&#8230; su ego, eso es, su ego engorda, se hace grande.</p>
<p>Tontos no somos: a nadie le amarga un dulce. </p>
<p><em>Operación Triunfo</em> ha hecho mucho daño. Desde que la tele nos dijera que cualquiera de la calle podía ser cantante famoso y tener una ristra de locas histéricas a su alrededor, todo ha cambiado. La democratización de la fama ha conseguido que se establezca una competencia mariconil por obtener un mayor número de fieles seguidores. Cuánto más entregados son tus fans, más gorda la tienes&#8230; Lo tienes. El ego. Eso. Así que se trata de ir por la vida acumulando seguidores.</p>
<p>Pero veamos cómo se desarrolla el asunto, que seguro que os va a encantar.</p>
<p>Pongamos por caso que te gusta Pichupichi, que te encanta, vamos: te pone palote. Así que, como es natural, empiezas a tontear con Pichupichi; al principio de forma tímida, en plan putita fina, para comprobar cómo responde. Y resulta que Pichupichi responde adecuadamente a tus insinuaciones y te las devuelve. En el mundo de las personas normales, esto quiere decir que Pichupichi y tú os moláis un taco y que pronto estaréis arrancándoos los calzoncillos a bocaos en cualquier motel de carretera. Lo que pase después nadie lo sabe, excepto Esperanza Gracia y sus astros.</p>
<p>No obstante, en el maravilloso País de Nunca Jamás Conseguirás una Pareja Estable las cosas no son tan sencillas: que Pichupichi responda a tus insinuaciones con la misma moneda no quiere decir que tú le pongas a él del mismo modo que él te pone a ti. Y resulta que tú le propones a Pichupichi quedar (es normal, lo de tirarte a alguien a distancia no mola o mola, pero por un periodo de tiempo corto). Y resulta que Pichupichi no puede esa semana porque tiene que practicarse un estiramiento de ojete (una operación supercomplicada). La semana siguiente le vuelves a proponer quedar, pero tampoco puede. Y a la siguiente tampoco. Y así es como Pichupichi te va dando largas mediante estudiadas excusas (como que tiene un padrastro en el dedo gordo de la mano izquierda que le impide salir a la calle o que tiene que observar cómo germina una semilla de nabo que ha plantado en el balcón de su casa). </p>
<p>Llegados a cierto punto, completamente desconcertado, vas y le dices a Pichupichi muy claramente:</p>
<p>-Oye, Pichu, es que tú a mí me molas. ¿Yo te molo a ti?</p>
<p>Y él contesta más ancho que Pancho:</p>
<p>-En este momento no. Pero quién sabe en el futuro.</p>
<p>Tooooomaaaa&#8230; A esto se le llama dejar la puerta abierta. O lo que es lo mismo: creer que el sujeto que sea es <em>tontolculo</em> y mantenerlo como fan. Te has convertido en lo que se denomina un<strong> Paluego</strong>. Pichupichi te deja ahí, en <em>stand by</em>, y ya si eso otro día te sigue el rollo (haciéndote sentir siempre, clarostá, que tú eres el que está hipernecesitado de su atención y que te puedes dar con un canto en los dientes si te mira sin vomitar). No es que en el futuro Pichupichi se vaya a despertar una mañana pensando en que te va a poner un piso en Sitges porque, de repente, a las cuatro de la mañana, Cupido ha entrado y le ha clavado un dildo en la frente (el dildo del amor por ti). No. Lo que le pasa a Pichupichi es que le encanta gustarte porque se sube la autoestima a tu costa. Eso es, se le engorda la polla cuando habla contigo porque sabe que te mola y  dilatas más que una embarazada a punto de dar a luz.</p>
<p>Y es que hoy en día lo de cerrar puertas no se lleva. Por eso, los messengers, los tuentis, los facebooks y las agendas de los móviles se convierten en una especie de nevera de maricones en las que los mariquitusos se amontonan y uno va escogiendo lo que más le apetece según el día. Es decir, no me gustas una mierda pero lo mismo mañana me levanto con la moral por los suelos y te abro ventana solo para que me recuerdes lo estupendo que soy. Y no, mi vida, no es que quiera follar contigo en ningún momento, así que ya puedes dejar de hacerte ilusiones y utilizar el lubricante para engrasar la cadena de tu bici.</p>
<p>Dejar la puerta abierta y sumar fans es todo un arte y hay múltiples manera de llevarlo a cabo. Entre las estrategias más utilizadas, tenemos las siguientes (os expongo las más usadas para que os sirvan para identificar a los triunfitos):</p>
<p>-Estoy en un momento complicado de mi vida. Y, claro, ahora mismo no puedo pensar en nadie. Pero todo el mundo sabe que los momentos complicados pasan, así que lo mismo en unos días se me quita esta cara de gilipollas y entonces te hago caso porque la cuestión es que me encantas. Es una pena que no nos hayamos conocido en otro momento. No, no quiero que me esperes; sólo que estés ahí cada vez que se me encone un pelo del escroto.</p>
<p>-Ahora mismo no me encuentro preparado para una relación. Y, claro, no voy a follar contigo, porque tú me gustas para algo más serio (aquí las bragas se te bajan hasta los tobillos). Follar ya follo con otros: con tu amigo, con el amigo de tu amigo, con el portero, con el charcutero, con tu hermano, con tu padre, con aquel de allí, con el camarero del bar&#8230; A ti mejor te dejo para el futuro, para presentarte a mi madre y que tengamos ciento cincuenta y siete hijos en una cabaña junto al lago.</p>
<p>-Tú me gustas mucho y quiero conocerte mejor antes de tener nada contigo para no hacerte daño. Y como quiero conocerte mejor, nunca me decido a quedar contigo, no te pregunto nada de tu vida, no me interesa una mierda lo que me cuentas y dejo que seas tú el que inicie tooooodas las conversaciones que mantenemos. Eso sí, cada conversación girará, necesariamente, en torno a hablar de lo guay que soy. Todo el mundo sabe que lo mejor para conocer más profundamente a una persona es animarla a que te diga todo el tiempo lo mucho que le gustas.</p>
<p>Por eso, mi vida, cuando conozcas a un maricón cuya única pretensión es calentarte la entrepierna para que le hagas la ola cada vez que hablas con él sin intención alguna de hacer realidad tus fantasías más tórridas, dale una patada en el culo y que pase el siguiente. Que otra cosa no, pero cada día hay más maricones fuera del armario.</p>
<p>Y quien quiera un club de fans que, al menos, le ponga empeño y haga algo memorable, como enseñar una teta en televisión a lo Sabrina o sacar un disco de technorancheras.</p>
<p>Ay, señor, cuándo aprenderemos que el mundo no gira alrededor de nuestra polla y que los otros maricones no son genios de la lámpara dispuestos a satisfacer nuestros deseos&#8230;</p>
<p><span style="text-align:center; display: block;"><a href="http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/01/fenomeno-fans/"><img src="http://img.youtube.com/vi/_lwthVtaocc/2.jpg" alt="" /></a></span></p>
<p>[VANESSA PARADIS - <em>Be My Baby</em>]</p>
  <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gocomments/paperdeboat.wordpress.com/425/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/comments/paperdeboat.wordpress.com/425/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godelicious/paperdeboat.wordpress.com/425/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/delicious/paperdeboat.wordpress.com/425/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/gostumble/paperdeboat.wordpress.com/425/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/stumble/paperdeboat.wordpress.com/425/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/godigg/paperdeboat.wordpress.com/425/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/digg/paperdeboat.wordpress.com/425/" /></a> <a rel="nofollow" href="http://feeds.wordpress.com/1.0/goreddit/paperdeboat.wordpress.com/425/"><img alt="" border="0" src="http://feeds.wordpress.com/1.0/reddit/paperdeboat.wordpress.com/425/" /></a> <img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=paperdeboat.wordpress.com&blog=2385160&post=425&subd=paperdeboat&ref=&feed=1" /></div>]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://paperdeboat.wordpress.com/2009/10/01/fenomeno-fans/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>6</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/642068b8584b0468fe6af182959ebdfb?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">paperboat</media:title>
		</media:content>

		<media:content url="http://img.youtube.com/vi/_lwthVtaocc/2.jpg" medium="image" />
	</item>
	</channel>
</rss>